Nash heeft moeite om weer op de been te komen na zijn laatste reeks operaties. Op aanraden van een oude vriend heeft hij aangedrongen op een overplaatsing naar Hathaway House en is er eindelijk aangekomen—na meerdere frustrerende vertragingen—alleen om te ontdekken dat hij nog niet klaar is voor de vooruitgang die hij hoopt te maken in de nieuwe faciliteit. Om het nog erger te maken, komt hij op zijn eerste dag in Hathaway House oog in oog te staan met Alicia, de enige vrouw van wie hij ooit heeft gehouden en de laatste vrouw die hij in zijn huidige toestand zou willen zien. Alicia liet Nash meer dan tien jaar geleden gaan, niet bereid om genoegen te nemen met een langeafstandsrelatie met de zeeman, ervan overtuigd dat haar toekomst andere dromen en andere liefdes zou brengen. Maar toen haar broer ziek werd, vielen al haar dromen in duigen. Ze wijdde zich aan zijn verzorging en, na zijn dood, aan het helpen van anderen. Nash weer zien is zowel een genot als een kwelling. De band tussen hen is direct, alsof de jaren van afwezigheid nooit hebben plaatsgevonden. Maar als ze het destijds niet konden laten werken, toen het leven nog stralend en nieuw was, hebben de mensen die ze in de jaren daarna zijn geworden dan een kans op een toekomst samen?