Eçim hayatının bir anda nasıl bu hale geldiğini anlamıyor anlamaktan öte kabullenemiyordu. Kader denilen olgu bu muydu? Tam mutluluğa kavuştuğunu düşündüğün anda tepetaklak olmak, iki günlük mutluluğun ardından koca bir ömrü keder ve ıstırapla insanlıktan nasip almamış şerefsizlerin oyuncağı olarak geçirecek olmak. Tek başına olsa bir şekilde Nevzat’ı ya da kendini öldürüp tüm acılarına nokta koyacak cesareti vardı. Ancak tek değildi hiçbir şeyden haberi olmayan bakıma muhtaç bebeğini kime bırakacak kime emanet edecekti hala adını anmayan babasınamı...