Zaczęło się od skromnego wiersza na dzień dobry. I następnego wiersza na uśmiech dnia. Aż po rozkwitnięty bukiet coraz śmielszych poematów dla Żony — mojej Muzy. A teraz… trzymają Państwo w swoich rękach już piąty, kwitnący ogród wyznań. Wyznań tak osobistych, jak i uniwersalnych, bo podebranych wprost z kosza otaczającej nas codzienności. Zapewne i Ty, drogi Czytelniku, odnajdziesz w tym zbiorze pożywkę dla własnych refleksji.