Eski bir köşk, izleri hâlâ yaşayan bir hayalet, tuvale işlenen bir lanet... İlk kitabıyla beklediği başarıyı yakalayamayan Neşe, daha gerçekçi ve ürkütücü bir hikâye yazmak için bu kez ellerini biraz kirletmeye karar verir. Eskiden beri takıntılı olduğu ve kısa bir süre yaşadığı tarihî köşkle ilgili bir korku hikâyesi yazmak ister ancak görünürde, köşkün korkutucu bir hikâyesi yoktur. Hatta rahatsız edici derecede huzurlu bir yerdir. Neşe, yıllardan beri başlayıp yazamadığı hikâyelerin sorumlusu olarak o köşkü görür. Çünkü orada geçebilecek tüyler ürpertici hikâyenin ne olduğunu bir türlü bulamaması tıkanmasına sebep olmuştur. Üstelik köşkte yıllardır kimse yaşamadığı için ulaşılmaz durumdadır. Sıradan bir gün bitmek üzereyken, yine o sokaktan geçer. Köşke birinin taşındığını görür. İçeri eşyalar taşınıyor, kapının önünde genç bir adam duruyordur. Bu, Neşe'nin içinde bir şeyleri harekete geçirir. Bu durumu, yazması için bir işaret olarak görür. İlham kaynağının kapıları artık açıktır. Bu kez ilham ya kendiliğinden gelecek ya da onu kendisi yaratacaktır. Köşke taşınan Onur isimli genç adamla yakınlık kurar. Önce arkadaş olur, zamanla yakınlıkları bir ilişkiye dönüşür. Neşe'nin asıl niyeti ise Onur'u, romanının başkahramanı yapmaktır. Üstelik bunun için onu gerçekten korkutmaktan çekinmeyecektir. Başta ufak oyunlar oynar. Aynalarda beliren yazılar, yer değiştiren eşyalar, geceyarısı gizlice açılan fısıltı sesleri... Onur'u, köşkün tekinsiz bir yer olduğuna inandırmaya çalışır. Böylece onu gözlemleyerek romanını daha gerçekçi kılacaktır. Ancak tüm bunları yaparken Onur'la ilgili henüz bilmediği ürkütücü gerçekler, yavaş yavaş ortaya çıkar.